Zaburzenia miesiączkowania - Benc.pl

Zaburzenia miesiączkowania

Kategoria: Kobieta, Zdrowie i uroda Dodano: 9.2.2010 (14:58)

Autor: zobacz wszystkie artykuły autora

Zaburzenia miesiączkowania

Starając się o dziecko, zaczynamy uważniej się swojemu ciału przyglądać. Rezygnujemy z tabletek antykoncepcyjnych i często okazuje się, że nasze cykle są nieregularne, pojawiają sie dziwne krwawienia. Innymi słowy, nie wiemy na czym stoimy. W artykule zwracamy uwagę na najczęstsze zaburzenia miesiączkowania, które wymagają kontroli u ginekologa.

Zaburzenia rytmu miesiączkowania

W szkole uczono nas, że prawidłowy cykl powinien być 28-dniowy. Wiele kobiet jednak przyznaje, że ich ciało tymi wytycznymi się nie kieruje. Niektóre miewają cykle 22-dniowe czy 35-dniowe. I tutaj uwaga! To też cykle prawidłowe. Kiedy zatem możemy mówić o regularnych bądź nieregularnych cyklach? Regularne cykle kobieta ma wtedy, gdy różnica między najkrótszym a najdłuższym z nich wynosi nie więcej niż 5 dni. Gdy w ciągu roku jeden z cykli jest znacznie dłuższy lub krótszy - nie stanowi to jeszcze alarmującego sygnału. Cykle, które mieszczą się w normie, powinny być nie krótsze niż 21 dni i nie dłuższe niż 35 dni. Dlaczego? Cykl kobiety składa się z dwóch faz - przed- i poowulacyjnej. Owulacja następuje u każdej kobiety regularnie. I bynajmniej nie 14 dnia cyklu! Jajeczkowanie ma miejsce na 12-16 dni przed kolejną miesiączką bez względu na to, jak długi jest cykl. Zatem II faza cyklu (poowulacyjna) jest stałej długości. I faza może mieć różną długość, ale nie mniejszą niż 5 dni - to czas niezbędny, by błona śluzowa macicy mogła się zregenerować i nie dłuższy niż 23 dni, ponieważ rozrosłaby się nadmiernie, skutkując stanami chorobowymi.  Cykle nieregularne więc to takie, w których różnica między najkrótszym a najdłuższym (bierzemy pod uwagę 12 ostatnich) wynosi więcej niż 5 dni.

Możemy także mówić o zbyt częstym miesiączkowaniu (tzw. cykle krótkie; polimenorrhagia), poniżej 21 dni. Mogą one wskazywać na brak owulacji, niewydolność ciałka żółtego czy skrócenie fazy dojrzewania pęcherzyka. Zbyt rzadkie miesiączki (oligomenorrhagia) z kolei to cykle powyżej 35 dni. Zdecydowanie wymagają diagnostyki hormonalnej i leczenia.

Zaburzenia obfitości krwawień

Podczas miesiączki kobieta traci ok. 70-100 ml krwi. Zbyt obfite krwawienia najczęściej destabilizują życie kobiety. Z reguły powodują też niedokrwistość. Zużywanie pięciu i więcej podpasek dziennie pozwala rozpoznać to zaburzenie. Przyczyną tego stanu mogą być polipy, mięśniaki, przerosty błony śluzowej macicy, endometrioza, zaburzenia krzepliwości krwi czy nawet depresja.

Zbyt skąpe krwawienia rozpoznajemy, gdy kobieta krwawi/plami 1-3 dni, zużywając przy tym 1-2 podpaski dziennie. Są one najczęściej efektem zaburzeń hormonalnych.

Do zaburzeń związanych z krwawieniami zaliczyć należy także:

  • krwawienia acykliczne - występujące poza terminem miesiączki, bez względu na fazę cyklu
  • krwawienia po stosunku
  • krwawienia pomenopauzalne - występujące 12 miesięcy po ostatniej miesiączce

PMS, czyli zespół napięcia przedmiesiączkowego

PMS pojawia się po owulacji, czyli na około dwa tygodnie przed miesiączką. Naukowcy twierdzą, że może się objawiać na 150 sposobów. Do najczęstszych objawów jednak należą: napięcie piersi, obrzęki, drażliwość, labilność emocjonalna, agresja, lęki, trądzik, apetyt na słodycze, pokrzywka, bóle głowy, migreny, uderzenia gorąca... i wiele, wiele innych. Przyczyny PMS nie zostały jeszcze dobrze rozpoznane. Podejrzewa się o ten stan rzeczy niedobór progesteronu, witamin, a także nadmiar prolaktyny. Czasem PMS przybiera tak silną postać, że kobieta wymaga leczenia. Przepisuje się wtedy witaminę B6, magnez, cynk.

Bolesne miesiączkowanie

Więcej na ten temat pisaliśmy w osobnym artykule - bolesne miesiącznkowanie.

Wpływ różnych chorób na cykl miesiączkowy

Jeśli zauważasz, że twoje cykle nie są prawidłowe, zastanów się, czy na coś nie chorujesz. Możesz zrobić podstawowe badania, jak: cytologię, OB, morfologię krwi, poziom cukru, krzepliwość, próby wątrobowe, hormony tarczycy.

Choroby, które wpływają na cykle to:

  • choroby tarczycy: niedoczynność powoduje skąpe miesiączki czy nawet ich zanik, krwawienia acykliczne; nadczynność może wiązać się ze zbyt obfitymi i zbyt częstymi miesiączkami
  • cukrzyca osłabia czynność hormonalną jajnika
  • otyłość - skąpe miesiączkowanie czy nawet ich zanik
  • choroby krwi: ostra niedokrwistość, białaczka prowadzą do zaniku menstruacji

Komentarze

Pozostało znaków 1024
Wszelkie porady i artykuły zawarte w portalu służą wyłącznie celom informacyjnym. Konsultuj się zawsze z lekarzem! Rozpowszechnianie niniejszego materiału w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, utrwalanie lub kopiowanie materiału w celu rozpowszechnienia w szczególności zamieszczanie na innym serwerze, przekazywanie drogą elektroniczną bez zgody właściela serwisu zabronione.

Zaburzenia miesiączkowania

Kategoria: Kobieta, Zdrowie i uroda Dodano: 9.2.2010 (14:58)

Autor: zobacz wszystkie artykuły autora

Zaburzenia miesiączkowania

Starając się o dziecko, zaczynamy uważniej się swojemu ciału przyglądać. Rezygnujemy z tabletek antykoncepcyjnych i często okazuje się, że nasze cykle są nieregularne, pojawiają sie dziwne krwawienia. Innymi słowy, nie wiemy na czym stoimy. W artykule zwracamy uwagę na najczęstsze zaburzenia miesiączkowania, które wymagają kontroli u ginekologa.

Zaburzenia rytmu miesiączkowania

W szkole uczono nas, że prawidłowy cykl powinien być 28-dniowy. Wiele kobiet jednak przyznaje, że ich ciało tymi wytycznymi się nie kieruje. Niektóre miewają cykle 22-dniowe czy 35-dniowe. I tutaj uwaga! To też cykle prawidłowe. Kiedy zatem możemy mówić o regularnych bądź nieregularnych cyklach? Regularne cykle kobieta ma wtedy, gdy różnica między najkrótszym a najdłuższym z nich wynosi nie więcej niż 5 dni. Gdy w ciągu roku jeden z cykli jest znacznie dłuższy lub krótszy - nie stanowi to jeszcze alarmującego sygnału. Cykle, które mieszczą się w normie, powinny być nie krótsze niż 21 dni i nie dłuższe niż 35 dni. Dlaczego? Cykl kobiety składa się z dwóch faz - przed- i poowulacyjnej. Owulacja następuje u każdej kobiety regularnie. I bynajmniej nie 14 dnia cyklu! Jajeczkowanie ma miejsce na 12-16 dni przed kolejną miesiączką bez względu na to, jak długi jest cykl. Zatem II faza cyklu (poowulacyjna) jest stałej długości. I faza może mieć różną długość, ale nie mniejszą niż 5 dni - to czas niezbędny, by błona śluzowa macicy mogła się zregenerować i nie dłuższy niż 23 dni, ponieważ rozrosłaby się nadmiernie, skutkując stanami chorobowymi.  Cykle nieregularne więc to takie, w których różnica między najkrótszym a najdłuższym (bierzemy pod uwagę 12 ostatnich) wynosi więcej niż 5 dni.

Możemy także mówić o zbyt częstym miesiączkowaniu (tzw. cykle krótkie; polimenorrhagia), poniżej 21 dni. Mogą one wskazywać na brak owulacji, niewydolność ciałka żółtego czy skrócenie fazy dojrzewania pęcherzyka. Zbyt rzadkie miesiączki (oligomenorrhagia) z kolei to cykle powyżej 35 dni. Zdecydowanie wymagają diagnostyki hormonalnej i leczenia.

Zaburzenia obfitości krwawień

Podczas miesiączki kobieta traci ok. 70-100 ml krwi. Zbyt obfite krwawienia najczęściej destabilizują życie kobiety. Z reguły powodują też niedokrwistość. Zużywanie pięciu i więcej podpasek dziennie pozwala rozpoznać to zaburzenie. Przyczyną tego stanu mogą być polipy, mięśniaki, przerosty błony śluzowej macicy, endometrioza, zaburzenia krzepliwości krwi czy nawet depresja.

Zbyt skąpe krwawienia rozpoznajemy, gdy kobieta krwawi/plami 1-3 dni, zużywając przy tym 1-2 podpaski dziennie. Są one najczęściej efektem zaburzeń hormonalnych.

Do zaburzeń związanych z krwawieniami zaliczyć należy także:

  • krwawienia acykliczne - występujące poza terminem miesiączki, bez względu na fazę cyklu
  • krwawienia po stosunku
  • krwawienia pomenopauzalne - występujące 12 miesięcy po ostatniej miesiączce

PMS, czyli zespół napięcia przedmiesiączkowego

PMS pojawia się po owulacji, czyli na około dwa tygodnie przed miesiączką. Naukowcy twierdzą, że może się objawiać na 150 sposobów. Do najczęstszych objawów jednak należą: napięcie piersi, obrzęki, drażliwość, labilność emocjonalna, agresja, lęki, trądzik, apetyt na słodycze, pokrzywka, bóle głowy, migreny, uderzenia gorąca... i wiele, wiele innych. Przyczyny PMS nie zostały jeszcze dobrze rozpoznane. Podejrzewa się o ten stan rzeczy niedobór progesteronu, witamin, a także nadmiar prolaktyny. Czasem PMS przybiera tak silną postać, że kobieta wymaga leczenia. Przepisuje się wtedy witaminę B6, magnez, cynk.

Bolesne miesiączkowanie

Więcej na ten temat pisaliśmy w osobnym artykule - bolesne miesiącznkowanie.

Wpływ różnych chorób na cykl miesiączkowy

Jeśli zauważasz, że twoje cykle nie są prawidłowe, zastanów się, czy na coś nie chorujesz. Możesz zrobić podstawowe badania, jak: cytologię, OB, morfologię krwi, poziom cukru, krzepliwość, próby wątrobowe, hormony tarczycy.

Choroby, które wpływają na cykle to:

  • choroby tarczycy: niedoczynność powoduje skąpe miesiączki czy nawet ich zanik, krwawienia acykliczne; nadczynność może wiązać się ze zbyt obfitymi i zbyt częstymi miesiączkami
  • cukrzyca osłabia czynność hormonalną jajnika
  • otyłość - skąpe miesiączkowanie czy nawet ich zanik
  • choroby krwi: ostra niedokrwistość, białaczka prowadzą do zaniku menstruacji

Komentarze

Pozostało znaków 1024
Wszelkie porady i artykuły zawarte w portalu służą wyłącznie celom informacyjnym. Konsultuj się zawsze z lekarzem! Rozpowszechnianie niniejszego materiału w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, utrwalanie lub kopiowanie materiału w celu rozpowszechnienia w szczególności zamieszczanie na innym serwerze, przekazywanie drogą elektroniczną bez zgody właściela serwisu zabronione.