Metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne - Benc.pl

Metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne

Kategoria: Niemowlę, Rozwój Dodano: 3.12.2010 (12:31)

Autor: zobacz wszystkie artykuły autora

Metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne

Założenia metory ruchu rozwijającego

Założenia metody ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne są niezwykle proste. Cała idea opiera się tu bowiem na poznaniu własnego ciała, a także doświadczaniu kontaktu z drugim. Ruch jest wykorzystywany jako forma ćwiczeń, które mają ułatwić zapanowanie nad własnym ciałem, sprawić, abyśmy dobrze się w nim czuli. Inne korzyści ruchu rozwijającego to: wspomaganie rozwoju, umiejętność współdziałania z drugim/grupą, rozładowywanie energii, a także relaks. Możemy powiedzieć, że metody Weronik Sherborne wzięły swój początek od radosnego baraszkowania rodzica z maleństwem.

Co dają ćwiczenia?

Weronika Sherborne, za swoim nauczycielem Rudolfem Labanem, powtarza, że ćwiczenia przez nią opracowane prowadzą do rozwoju dziecka (ale także człowieka). W szczególności zaś ułatwiają:

  • poznania własnego ciała

  • zdobycie pewności siebie i poczucia bezpieczeństwa w otoczeniu

  • nawiązanie kontaktu z drugim i współpracy z grupą

  • bycie twórczym

Świadomość ciała

Dla maluszka, zwłaszcza tego, który nie ukończył jeszcze pierwszego roku życia, poznanie własnego ciała to kluczowa umiejętność. Niemowlę z zapałem wkłada piąstki do buzi, ogląda własne stopy i je także ciśnie do ust. Dotyk się, „kręci loczki", uczy przewrotów, siadania. To wszystko zmierza do prostego wyodrębnienia, gdzie kończę się „ja", a gdzie zaczyna świat.

Ćwiczenia Sherborne, które mają prowadzić do zwiększenia samoświadomości ciała, w dużej mierze skupiają się na stopach, kolanach, nogach, biodrach, ponieważ to one odpowiadają za utrzymywanie równowagi i kontakt człowiek-podłoga.

Propozycje ćwiczeń (za Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka Bogdanowicz Marta, Kisiel Bożena, Przasnyska Maria):

Wyczuwanie brzucha, pleców, pośladków:

  • ślizganie się w kółko na brzuchu, na plecach

  • siedząc - przyciąganie kolejno nóg (ręce oparte wzdłuż boków), kręcenie się w kółko na pośladkach; przewrót na plecy; przyciąganie kolan, chowanie głowy, rozprostowywanie się do pozycji leżącej;

  • czołganie się na brzuchu do przodu, z wyciąganiem i zginaniem na przemian rąk i nóg; czołganie się na plecach do przodu z wyciąganiem i zginaniem na przemian rąk i nóg

Wyczuwanie nóg i rąk:

  • podciąganie kolan do siadu skulonego

  • pchanie kolan do siadu prostego (pokonując opór)

  • w siadzie prostym - rozcieranie i poklepywanie kolan

  • maszerowanie i bieganie z podnoszeniem wysoko kolan

  • chodzenie na „sztywnych"/"miękkich" nogach

Wyczuwanie całego ciała:

  • leżenie na plecach

  • turlanie się (mięśnie naprężone i rozluźnione)

  • leżenie z rękami wzdłuż ciała ( napinanie i rozluźnianie mięśni)

Świadomość przestrzeni

Poznanie otaczającej nas przestrzeni wydaje się dla nas czymś banalnym. Dla dziecka jednak to duży krok - zrozumienie, że coś jest nad lub pod, wyżej i niżej, wewnątrz i na zewnątrz... Nie bez powodu przecież towarzyszymy niemowlęciu w jego pierwszych przewrotach, krokach.

Ćwiczenia ruchu rozwijającego odbywają się „jak najniżej" po to, aby dać poczucie stabilności, która z kolei uwalania od skrępowania, zahamowań czy poczucia zagrożenia.

Propozycje ćwiczeń (za Metoda Weroniki Sherborne...)

  • leżenie na plecach, na brzuchu

  • jedna osoba robi „mostek", a druga obchodzi ją na czworakach, przechodzi pod, przez, nad, dookoła

  • grupa tworzy „tunel" - pozostałe dziecko czołga się pod tunelem na plecach, brzuchu

Kontakt z drugim człowiekiem

Dzięki tym ćwiczeniom uczymy zaufania, wyczulenia na potrzeby innych. Rudol Laban sklasyfikował relacje międzyludzkie ze względu na ruch jako:

  • ruch „z" (with) - jeden z partnerów jest bierny, drugi zaś aktywny i opiekuńczy względem pierwszego

  • ruch „przeciwko" (against) - polega na uświadomieniu osobom ich siły względem drugiego (nie może jednak wywoływać agresji)

  • ruch „razem" (shared) - jednakowe zaangażowanie osób

Propozycje ćwiczeń (za Metoda Weroniki Sherborne...)

Ćwiczenia „z":

  • pozycja siedząca; ćwiczący siedzi opierając się plecami o partnera (nogi ugięte w kolanach): a) pcha plecami partnera, starając się pokonać jego opór ( zmiana ról), b) pozycja jak wyżej- kładzenie się na przemian plecami na plecach partnera z unoszeniem bioder

  • ciągnięcie za kostki ćwiczącego, leżącego na brzuchu lub na plecach

  • ciągnięcie za przeguby rąk lub za łokcie ćwiczącego leżącego na plecach

  • kołysanie: pozycja siedząca, tworzenie „fotelika" dla ćwiczącego „pasywnego" i obejmowanie go, łagodnie kołysząc do przodu

  • kołysanie w różnych kierunkach: obejmujemy jedną ręka partnera, drugą opieramy z tyłu o podłogę, „opiekujący się" musi cały swój ciężar przenieść na rękę opartą z tyłu

  • prowadzenie „ślepca": ćwiczący zamyka oczy i jest oprowadzany

  • próby utrzymania równowagi i ciężaru ciała: a) ćwiczący, leżąc na plecach (nogi zgięte), podtrzymuje za ręce współćwiczącego leżącego na brzuchu (plecach) , b) ćwiczący, leżąc na plecach (nogi podniesione i wyprostowane), podtrzymuje za ręce współćwiczącego leżącego na jego stopach.

Ćwiczenia „przeciw":

  • „skała": ćwiczący staje stabilnie w rozkroku podpartym lub siedzi mocno podparty o podłoże; współćwiczący próbuje przesunąć „skałę", pchając lub ciągnąc w różnych kierunkach

  • „worek": to samo ćwiczenie ze współćwiczącym leżącym na plecach lub brzuchu, a także próbowanie przewrócenia współćwiczącego na drugą stronę

  • „paczka": dziecko zwija się w kłębek, a współćwiczący usiłuje „rozwiązać paczkę", ciągnąć za nogi i ręce; „paczka" może zostać podniesiona w górę ( „nierozwiązana"), co dowodzi dużej koncentracji energii i skupienia na zadaniu

Ćwiczenia „razem":

  • partnerzy siedzą złączeni plecami, po czym wstają, nie odrywając się od siebie, napierając na siebie plecami tak, aby obydwaj powstali

  • kołysanie się: siedząc przodem do siebie z lekko zgiętymi nogami, ćwiczący trzymają się za ręce lub przeguby; na zmianę kładą się na plecy i są przeciągani przez partnera (ze zmianą ról)

  • równowaga: stojąc do siebie twarzą i trzymając się za ręce, ćwiczący odchylają się i przechodzą do siadu, a następnie razem wstają

  • kołysanie: dwóch ćwiczących siedzi naprzeciwko, pomiędzy nimi trzeci, kolana lekko ugięte i rozsunięte, ręce wyciągnięte do przodu; ćwiczący w środku jest kołysany na boki przez partnerów; uwaga skupia się na podtrzymywaniu jego głowy i ramion, należy czuwać nad płynnością ruchów

  • pięciu lub sześciu ćwiczących leży w kole na plecach: a) wszyscy przewracają się, b) nie odrywając ramion, jednocześnie na przemian na zginają ręce w łokciach i próbują prawy i lewy bok, połączyć ręce w koło, c) zginanie i prostowanie nóg.

Ruch kreatywny

Ruch kreatywny nastawiony jest na nieskrępowanie, swobodę i intuicyjność. Ćwiczenia twórcze objawiają sie przede wszystkim w tańcu, który nie rządzi się regułami i jest aktem spontanicznym. Mają one na celu ośmielanie i uwalnianie od wewnętrznych napięć.

 

Przy opracowywaniu tematu skorzystano z książki:

Bogdanowicz Marta, Kisiel Bożena, Przasnyska Maria Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka.

zobacz wszystkie

Komentarze

Pozostało znaków 1024
Brak komentarzy
Wszelkie porady i artykuły zawarte w portalu służą wyłącznie celom informacyjnym. Konsultuj się zawsze z lekarzem! Rozpowszechnianie niniejszego materiału w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, utrwalanie lub kopiowanie materiału w celu rozpowszechnienia w szczególności zamieszczanie na innym serwerze, przekazywanie drogą elektroniczną bez zgody właściela serwisu zabronione.

Metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne

Kategoria: Niemowlę, Rozwój Dodano: 3.12.2010 (12:31)

Autor: zobacz wszystkie artykuły autora

Metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne

Założenia metory ruchu rozwijającego

Założenia metody ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne są niezwykle proste. Cała idea opiera się tu bowiem na poznaniu własnego ciała, a także doświadczaniu kontaktu z drugim. Ruch jest wykorzystywany jako forma ćwiczeń, które mają ułatwić zapanowanie nad własnym ciałem, sprawić, abyśmy dobrze się w nim czuli. Inne korzyści ruchu rozwijającego to: wspomaganie rozwoju, umiejętność współdziałania z drugim/grupą, rozładowywanie energii, a także relaks. Możemy powiedzieć, że metody Weronik Sherborne wzięły swój początek od radosnego baraszkowania rodzica z maleństwem.

Co dają ćwiczenia?

Weronika Sherborne, za swoim nauczycielem Rudolfem Labanem, powtarza, że ćwiczenia przez nią opracowane prowadzą do rozwoju dziecka (ale także człowieka). W szczególności zaś ułatwiają:

  • poznania własnego ciała

  • zdobycie pewności siebie i poczucia bezpieczeństwa w otoczeniu

  • nawiązanie kontaktu z drugim i współpracy z grupą

  • bycie twórczym

Świadomość ciała

Dla maluszka, zwłaszcza tego, który nie ukończył jeszcze pierwszego roku życia, poznanie własnego ciała to kluczowa umiejętność. Niemowlę z zapałem wkłada piąstki do buzi, ogląda własne stopy i je także ciśnie do ust. Dotyk się, „kręci loczki", uczy przewrotów, siadania. To wszystko zmierza do prostego wyodrębnienia, gdzie kończę się „ja", a gdzie zaczyna świat.

Ćwiczenia Sherborne, które mają prowadzić do zwiększenia samoświadomości ciała, w dużej mierze skupiają się na stopach, kolanach, nogach, biodrach, ponieważ to one odpowiadają za utrzymywanie równowagi i kontakt człowiek-podłoga.

Propozycje ćwiczeń (za Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka Bogdanowicz Marta, Kisiel Bożena, Przasnyska Maria):

Wyczuwanie brzucha, pleców, pośladków:

  • ślizganie się w kółko na brzuchu, na plecach

  • siedząc - przyciąganie kolejno nóg (ręce oparte wzdłuż boków), kręcenie się w kółko na pośladkach; przewrót na plecy; przyciąganie kolan, chowanie głowy, rozprostowywanie się do pozycji leżącej;

  • czołganie się na brzuchu do przodu, z wyciąganiem i zginaniem na przemian rąk i nóg; czołganie się na plecach do przodu z wyciąganiem i zginaniem na przemian rąk i nóg

Wyczuwanie nóg i rąk:

  • podciąganie kolan do siadu skulonego

  • pchanie kolan do siadu prostego (pokonując opór)

  • w siadzie prostym - rozcieranie i poklepywanie kolan

  • maszerowanie i bieganie z podnoszeniem wysoko kolan

  • chodzenie na „sztywnych"/"miękkich" nogach

Wyczuwanie całego ciała:

  • leżenie na plecach

  • turlanie się (mięśnie naprężone i rozluźnione)

  • leżenie z rękami wzdłuż ciała ( napinanie i rozluźnianie mięśni)

Świadomość przestrzeni

Poznanie otaczającej nas przestrzeni wydaje się dla nas czymś banalnym. Dla dziecka jednak to duży krok - zrozumienie, że coś jest nad lub pod, wyżej i niżej, wewnątrz i na zewnątrz... Nie bez powodu przecież towarzyszymy niemowlęciu w jego pierwszych przewrotach, krokach.

Ćwiczenia ruchu rozwijającego odbywają się „jak najniżej" po to, aby dać poczucie stabilności, która z kolei uwalania od skrępowania, zahamowań czy poczucia zagrożenia.

Propozycje ćwiczeń (za Metoda Weroniki Sherborne...)

  • leżenie na plecach, na brzuchu

  • jedna osoba robi „mostek", a druga obchodzi ją na czworakach, przechodzi pod, przez, nad, dookoła

  • grupa tworzy „tunel" - pozostałe dziecko czołga się pod tunelem na plecach, brzuchu

Kontakt z drugim człowiekiem

Dzięki tym ćwiczeniom uczymy zaufania, wyczulenia na potrzeby innych. Rudol Laban sklasyfikował relacje międzyludzkie ze względu na ruch jako:

  • ruch „z" (with) - jeden z partnerów jest bierny, drugi zaś aktywny i opiekuńczy względem pierwszego

  • ruch „przeciwko" (against) - polega na uświadomieniu osobom ich siły względem drugiego (nie może jednak wywoływać agresji)

  • ruch „razem" (shared) - jednakowe zaangażowanie osób

Propozycje ćwiczeń (za Metoda Weroniki Sherborne...)

Ćwiczenia „z":

  • pozycja siedząca; ćwiczący siedzi opierając się plecami o partnera (nogi ugięte w kolanach): a) pcha plecami partnera, starając się pokonać jego opór ( zmiana ról), b) pozycja jak wyżej- kładzenie się na przemian plecami na plecach partnera z unoszeniem bioder

  • ciągnięcie za kostki ćwiczącego, leżącego na brzuchu lub na plecach

  • ciągnięcie za przeguby rąk lub za łokcie ćwiczącego leżącego na plecach

  • kołysanie: pozycja siedząca, tworzenie „fotelika" dla ćwiczącego „pasywnego" i obejmowanie go, łagodnie kołysząc do przodu

  • kołysanie w różnych kierunkach: obejmujemy jedną ręka partnera, drugą opieramy z tyłu o podłogę, „opiekujący się" musi cały swój ciężar przenieść na rękę opartą z tyłu

  • prowadzenie „ślepca": ćwiczący zamyka oczy i jest oprowadzany

  • próby utrzymania równowagi i ciężaru ciała: a) ćwiczący, leżąc na plecach (nogi zgięte), podtrzymuje za ręce współćwiczącego leżącego na brzuchu (plecach) , b) ćwiczący, leżąc na plecach (nogi podniesione i wyprostowane), podtrzymuje za ręce współćwiczącego leżącego na jego stopach.

Ćwiczenia „przeciw":

  • „skała": ćwiczący staje stabilnie w rozkroku podpartym lub siedzi mocno podparty o podłoże; współćwiczący próbuje przesunąć „skałę", pchając lub ciągnąc w różnych kierunkach

  • „worek": to samo ćwiczenie ze współćwiczącym leżącym na plecach lub brzuchu, a także próbowanie przewrócenia współćwiczącego na drugą stronę

  • „paczka": dziecko zwija się w kłębek, a współćwiczący usiłuje „rozwiązać paczkę", ciągnąć za nogi i ręce; „paczka" może zostać podniesiona w górę ( „nierozwiązana"), co dowodzi dużej koncentracji energii i skupienia na zadaniu

Ćwiczenia „razem":

  • partnerzy siedzą złączeni plecami, po czym wstają, nie odrywając się od siebie, napierając na siebie plecami tak, aby obydwaj powstali

  • kołysanie się: siedząc przodem do siebie z lekko zgiętymi nogami, ćwiczący trzymają się za ręce lub przeguby; na zmianę kładą się na plecy i są przeciągani przez partnera (ze zmianą ról)

  • równowaga: stojąc do siebie twarzą i trzymając się za ręce, ćwiczący odchylają się i przechodzą do siadu, a następnie razem wstają

  • kołysanie: dwóch ćwiczących siedzi naprzeciwko, pomiędzy nimi trzeci, kolana lekko ugięte i rozsunięte, ręce wyciągnięte do przodu; ćwiczący w środku jest kołysany na boki przez partnerów; uwaga skupia się na podtrzymywaniu jego głowy i ramion, należy czuwać nad płynnością ruchów

  • pięciu lub sześciu ćwiczących leży w kole na plecach: a) wszyscy przewracają się, b) nie odrywając ramion, jednocześnie na przemian na zginają ręce w łokciach i próbują prawy i lewy bok, połączyć ręce w koło, c) zginanie i prostowanie nóg.

Ruch kreatywny

Ruch kreatywny nastawiony jest na nieskrępowanie, swobodę i intuicyjność. Ćwiczenia twórcze objawiają sie przede wszystkim w tańcu, który nie rządzi się regułami i jest aktem spontanicznym. Mają one na celu ośmielanie i uwalnianie od wewnętrznych napięć.

 

Przy opracowywaniu tematu skorzystano z książki:

Bogdanowicz Marta, Kisiel Bożena, Przasnyska Maria Metoda Weroniki Sherborne w terapii i wspomaganiu rozwoju dziecka.

zobacz wszystkie

Komentarze

Pozostało znaków 1024
Brak komentarzy
Wszelkie porady i artykuły zawarte w portalu służą wyłącznie celom informacyjnym. Konsultuj się zawsze z lekarzem! Rozpowszechnianie niniejszego materiału w wersji oryginalnej albo w postaci opracowania, utrwalanie lub kopiowanie materiału w celu rozpowszechnienia w szczególności zamieszczanie na innym serwerze, przekazywanie drogą elektroniczną bez zgody właściela serwisu zabronione.